Zero For Three: racehorsepablo, WASTE en Green Milk From The Planet Orange
In dit artikel:
Zero For Three, het gratis maandelijkse ontdekkingsplatform in de Maastrichtse Muziekgieterij, bracht opnieuw een avond met scherpe contrasten: van irreverente poppy punk via zinderende postpunk naar uitgestrekte psychedelische prog. Drie totaal verschillende bands lieten het publiek kennismaken met uiteenlopende muzikale werelden.
racehorsepablo opende als onvoorspelende wildcard. De jonge driepersoonsformatie – bassiste, gitarist en een frontman met laptop voor beats en geluidssamples – combineerde punkachtige energie met een uitgesproken humoristische presentatie. De muziek zelf schommelde tussen snelle, speelse stukken en ruigere uitstapjes, maar vaak stond de theatrale performance centraal: uitgebreide interactie met het publiek, fysieke expressie en absurde, komische teksten maakten het optreden eerder tot een performance dan tot een traditionele rockshow. Als kers op de taart speelde de band een elektronische cover/remix van Chumbawamba’s ‘Tubthumping’ en sloot af met een hysterische remix waarin zelfs breakdance voorbij kwam.
WASTE leverde daarna het zwaartepunt van de avond en trok daarmee de grootste menigte. De band, eerder al op de finale van Humo’s Rock Rally en nu finalist van StuBru’s De Nieuwe Lichting, liet horen waarom ze opvallen: een donkere, haast claustrofobische postpunk met noisecapaciteit, strakke ritmes en intens vocaal werk van Jef Jenaer. Nummers als ‘Discothèque’ en ‘Urges’ combineerden dansbare energie met nervositeit en herhalende gitaarriffjes; ‘Get Up’ kende een sterke opbouw met een spoken-word tussendoor en de set eindigde met ‘Dog House’, waarop het publiek het refrein mee riep. De zelfverzekerde podiumpresentatie en het samenspel gaven de indruk van een groep die groter klinkt dan haar status.
Green Milk From The Planet Orange sloot de avond af met een volledige omslag naar psychedelische prog. Oorspronkelijk uit de grindcore voortgekomen, toonde de drie-koppige band nu een ingetogen, hypnotiserend geluid: zittend en geconcentreerd speelden ze lange, dynamische stukken waarin jazzachtige wendingen, kosmische riffs en technische precisie samenkwamen. De zang bleef ondergeschikt; het ging om diepe, progressieve grooves en uitgebreide improvisatie-achtige passages, inclusief een 22 minuten durend slotstuk dat voortdurend schakelde tussen sereen en explosief.
Deze editie van Zero For Three onderstreepte opnieuw de waarde van het gratis platform: een avond vol contrasten waarin verrassende nieuwe acts, een veelbelovende postpunk-act met groeiende schare fans en een technisch gedreven psychedelische formatie elk hun eigen overtuiging toonden.