Virtuoos Geese weet precies waar het mee bezig is
In dit artikel:
Geese speelde in Doornroosje Nijmegen een meeslepende, trefzekere clubshow — de eerste van twee Nederlandse optredens na het doorbraakalbum Getting Killed — en bevestigde waarom de band momenteel zo’n cultstatus geniet. Frontman Cameron Winter oogde in zijn simpele grijze hoodie allesbehalve onhandig of afwezig; zijn monotone, bijna ingehouden zang en starende blik verdelen publiek en critici, maar live komt juist zijn precisie en charisma nadrukkelijk naar voren. Om hem heen staat een uiterst vaardige band: Emily Green (gitaar), Max Bassin (drums), Dominic Digesu (bas) en soms Sam Revaz (toetsen), die samen een ruim 75 minuten durende set vol dynamische wendingen en strakke samenspel afleveren.
De set startte kaal en intens met ‘Husbands’ en schakelde vervolgens over naar het felle titelnummer ‘Getting Killed’, waarin Greens gitaarspel zowel subtiel als razend is en Digesu’s bas een jachtgevoel oproept. Geese wisselt rustige, bijna contemplatieve passages af met explosieve erupties; het concert voelde als een doorwrochte jamsessie waarbij elk onverwacht uitstapje toch precies op zijn plek valt. De lichtregie accentueerde sleutelmomenten zodanig dat spanningsbogen in de nummers extra hard binnenkwamen.
Tekstueel blijft Geese dubbelzinnig: tussen surrealistische, cryptische beelden duiken geregeld heldere uitspraken op over vrijheidsdrang en persoonlijke worsteling. Die mix van ongrijpbaarheid en herkenbaarheid zorgt ervoor dat nummers als ‘Au Pays Du Cocaine’ en ‘Taxes’ zowel verwarring als hevige betrokkenheid oproepen. Het publiek reageerde ontroerd en vol bewondering — vooraan gingen vuisten de lucht in, vanaf het balkon werden stilletjes gezichten bekeken.
De band ontstond tijdens de coronaperiode in New York en bracht inmiddels drie albums uit; vooral het afgelopen jaar groeide er in de muziekscene een bijna obsessieve belangstelling. Die fascinatie gaat verder dan alleen muzikale waardering: Geese is voor velen ook een manier van status tonen — wie de ingewikkelde ritmes en referenties kan volgen, afficheert een zekere culturele scherpte. Muzikaal plaatst de groep zich in een traditie die teruggrijpt naar New Yorkse acts als The Velvet Underground, Television en Talking Heads, met soms een echo van The Strokes, maar de band klinkt nergens als een simpele kopie.
Voor wie nog twijfelt: live vallen veel losse elementen samen en krijgt Geese een coherentie die op plaat soms mysterieus blijft. De komst naar Nederland wordt voortgezet met een show in Paradiso op 17 maart en een optreden op Lowlands in augustus. Voor veel bezoekers was het optreden in Doornroosje het overtuigende bewijs dat Geese live hét moment is.