Tuff Guac is klaar voor festivals, maar het publiek is er nog niet

In dit artikel:

Vrijdag 27 februari was Neushoorn gevuld met optredens; in het café traden het voorprogramma Minne Pryster en de hoofdact Tuff Guac op. In de kleine zaal bleef het publiek beperkt—familie, vrienden en zo’n twintig overige bezoekers—maar dat dempte de inzet van de bands geenszins.

Minne Pryster, een driemans rockformatie met drums, bas en gitaar, had moeite om in de eerste nummers volledig te landen: nummers leken qua opbouw op elkaar en de zang (die ook door de bassist wordt verzorgd) ging grotendeels verloren in het instrumentale geweld. Halverwege koos de gitarist onverwacht voor een kleine synth; die zet veranderde de sound richting een lichter, enigszins psychedelisch geluid waarin de zang opeens beter uit de verf kwam. Die wending vormde de meest geslaagde passage van hun set.

Tuff Guac, een Belgische band die speciaal vanuit Antwerpen was komen rijden, trok het tempo en de energie omhoog. Ondanks het bescheiden aantal toeschouwers speelde de groep met veel elan een aanstekelijke, dansbare surfrockset. Kenmerkend waren de 80’s shortscale Kawai-gitaren in sunburst van alle gitaristen, het slimme gebruik van delay, reverb en fuzz, en een Reface CS-synth die zorgde voor een warme laag en speelse melodielijnen tussen de gitaarpartijen. De twee gitaristen vulden elkaar goed aan door verschillende slaggitaarpartijen te combineren, wat een sterke, ritmische drive opleverde. Net als bij het voorprogramma bleef de zang soms moeilijk te verstaan—een puntje voor de geluidsmix. De show eindigde met een gedreven, dynamische afsluiter.

Bij het dankwoord merkte de band luchtig op dat ze trek in kroketten hadden en daarom merchandise verkochten: “Steun kroketten, koop merch!” Tuff Guac laat vooral zien dat ze op festivalpodia heel goed uit de voeten kunnen en is een act om in de gaten te houden.