Suede sleurt een dampend 013 mee in Suede World

In dit artikel:

Suede, de in de jaren ’90 gevormde britpoplegendes, bewees op woensdag 11 maart in een uitverkochte Main van 013 dat de band nog altijd bruisende podiumenergie heeft. De Tilburgse zaal verwelkomde eerst de Schotse supportact swim school, wiens stevige riffs en ruw-indierockachtige sound — gedragen door de krachtige stem van zangeres Alice Johnson — de avond overtuigend openden.

De show zelf startte met het intro van ‘Disintegrate’ en zette meteen een muur van distortion neer: gitarist Richard Oakes scheurde, de drums sloegen hard en frontman Brett Anderson klom in de rol van gastheer. Met een set die zowel nieuw werk van Antidepressants (2025) en voorganger Autofiction (2022) als bekende Suede-hits bevatte, wisselde de band moeiteloos tussen harde, postpunkachtige uitbarstingen en intieme, breekbare passages. Dat contrast kwam het sterkst uit de verf tijdens de pianoversie van ‘Obsessions’, waarin Neil Codling voor een bijna tastbare stilte in de zaal zorgde.

Niet alle nieuwe nummers lagen al in het collectieve geheugen van het publiek — sommige songs werden met lichte aarzeling ontvangen — maar Anderson bracht ze met de overtuiging dat ze op termijn evenzeer zullen bijblijven als de klassiekers. Publieksparticipatie kreeg de avond kleur; bij ‘Trash’ schreeuwde 013 luidkeels mee en de band stuurde regelmatig refreinen naar het publiek als uitnodiging tot samenzang.

Andersons podiumact, energiek en soms theatraal (hij rende, sprong en dirigeerde de zaal), dreef de show voort. Zijn speelse en directe interacties — inclusief oproepen aan het publiek en een ironische aansporing om Suede constant te streamen — benadrukten dat de band bewust werkt aan het uitbouwen van hun recente repertoire. De avond werd passend afgesloten met ‘Dancing with the Europeans’, waarmee Suede nogmaals liet zien dat ze, hoewel ze muzikale paden verkennen die donkerder en postpunker zijn dan vroeger, live nog altijd relevant en onweerstaanbaar zijn.