Sef zet Paradiso in extase!
In dit artikel:
Yousef Gnaoui, beter bekend als Sef, gaf op zaterdag 13 december een gedenkwaardige show in Paradiso — na eerder dit maand optreden in Patronaat Haarlem — waarbij hij zijn positie als vaste waarde in de Nederlandse scene krachtig bevestigde. De zaal zat vol met een mengeling van Amsterdamse jongeren, studenten en ouderen; de avond voelde als één grote, gedeelde ervaring waarin publiek en artiest voortdurend met elkaar schakelden.
De voorstelling balanceerde tussen feest en bezinning. Muzikaal schakelde Sef met zijn band van hiphop-gestuurde grooves naar rock, dubstep- en elektronische passages, afgewisseld met Hammond-achtige organen, gitaarlijnen en toetsenintermezzo’s. De lichtshow en dynamische ritmiek versterkten momenten van euforie (gezamenlijk deuntjes meezingen, synchroon wiegen) en van opschudding (strakke breaks met perfecte stiltes waarna de beat terugklapt). Sef dook regelmatig tussen het publiek en stimuleerde actieve betrokkenheid: klappen, handen de lucht in en zelfs het collectieve shirt-uit-ritueel leverden intensiteit op.
Tekstueel draaide het concert om menselijkheid en kwetsbaarheid. Liederen als “Om een mens te zijn”, “Porselein” en “De Leven” zetten thema’s als existentiële onzekerheid, liefdesverdriet en persoonlijke kwetsbaarheid centraal, terwijl scherpere nummers — onder meer een collaboration met Abel en De Machine — de kloof tussen mens en systeem en de maatschappelijke zorgen (klimaat, vervuiling, verantwoordelijkheid) aansneden. Sef wisselde zorg en relativering: hij schetste donkere vooruitzichten zonder fatalisme, en vroeg nadrukkelijk om compassie en collectieve aandacht.
Hoogtepunten waren onder meer de uitgesponnen koorzangmomenten waarbij de hele kerkzaal werd meegesleept, een scherpe rapsectie met strak getimede stilte-effecten, en de intieme cameo van Wende die een gedicht van Joost Zwagerman bracht als dramatisch slotstuk. Ook was er een gezamenlijk nummer met Froukje dat de generatiebewustheid van het publiek raakte.
De voorstelling eindigde kalmer: Sef nam positie op het balkon, sprak over het mens-zijn tegenover het machine-zijn en sloot af met een meer ballad-achtige, dankbare toon. De show toonde Sefs vermogen om een feestelijke live-energie te combineren met literair-poëtische en maatschappelijk bewogen thema’s, en bevestigde hem als een artiest die zowel vermaakt als aanzet tot nadenken.