Programma's als Love on the spectrum zorgen voor hilariteit, maar wekken ook wrevel: 'Deelnemers worden infantiel neergezet door muziekjes en montage'

In dit artikel:

Autisme speelt inmiddels volop mee in het televisielandschap, zowel in Nederland als daarbuiten, van intieme documentaires tot populaire datingshows zoals Love on the Spectrum. Die programma’s brengen zichtbaarheid en ontroering, maar roepen ook felle discussie op omdat kijkers online vaak lachen om de sociale ongemakkelijkheden van de 'kwetsbare deelnemers'. Kritiek richt zich vooral op productiekeuzes — muziek, montage en framing — die deelnemers klein of kinderdachtig doen lijken en daarmee het risico op stigmatisering vergroten.

Tegelijkertijd levert deze media-aandacht ook voordelen: het onderwerp komt op de publieke agenda, gesprekken over autisme worden genormaliseerd en stereotypes kunnen worden doorbroken. Voorstanders en critici pleiten daarom voor meer nuance in de beeldvorming: betrokkenheid van autistische makers, heldere toestemming van deelnemers, zorgvuldige montage en het vermijden van sensationele of ontwetende humor. Alleen zo kan zichtbaarheid samengaan met respect en een genuanceerder publiek begrip.