Popronde-talent Oliv Oliv vindt zijn geluid in de bergen van Tehran

In dit artikel:

Olivier Terpstra, bekend onder de naam Oliv Oliv, brengt met Tehran Mountains zijn meest persoonlijke plaat tot nu toe uit: een album dat ontstond uit het verwerken van zware emotionele periodes en politieke onrust. In zijn appartement in Rotterdam Noord — een mix van Nederlandse en Iraanse objecten waar synthesizers en keyboards de woonkamer vullen — vertelt hij hoe reizen, relaties en archiefmateriaal zijn geluid hebben gevormd.

Musicaal groeide Terpstra van vroeg keyboard- en gitaarspel naar een interesse in filmmuziek en uiteindelijk elektronische compositie. Na een studie Media & Cultuur en een periode in de filmwereld hervond hij zes jaar geleden zijn muzikale focus, grotendeels door het maken van sounds bij beeld. Een documentairereis naar Iran bleek een keerpunt: daar raakte hij gefascineerd door de Syrische ud, een snaarinstrument dat microtonale mogelijkheden biedt die westerse instrumenten niet hebben. Die ontdekking leverde nieuwe toonladders en klankkleuren op die hij mengt met modulaire synthesizers, ambienttexturen en veldopnames uit zijn uitgebreide archief.

Het vocale en tekstuele werk op Tehran Mountains komt grotendeels van Meshkat Talebi, een Iraanse Fine Arts-studente en Terpstra’s partner, met wie hij nauw samenwerkt. De ingesproken passages refereren aan de uitdagingen van het samensmelten van twee culturen, gevoelens van isolement en persoonlijke worstelingen in de vroege fase van hun relatie. Tegelijkertijd speelt de politieke situatie in Iran — met name de protesten vanaf 2022 onder het motto “Women, Life, Freedom” — een grote rol in zijn beleving en composities. Omdat veel van hun vrienden uit Iran komen, waren die gebeurtenissen dichtbij en zorgden ze voor krachtige emotionele impulsen; componeren fungeerde als uitlaatklep en verwerkingsmiddel.

Sonisch is Tehran Mountains donker, melancholisch en filmisch: tracks ontvouwen zich als scènes, soms beginnend in een duistere plek om langzaam naar hoop te klimmen. Voorbeelden in het album zijn een opening die verwijst naar een in brand gestoken kerkhof waar in de jaren tachtig politieke tegenstanders werden geëxecuteerd, en een nummer geïnspireerd op een vrouw in een Iraans park die een verboden snaarinstrument bespeelt — een kleine daad van verzet die Terpstra diep raakte. Meshkats stem voegt een urgente, bijna raadselachtige laag toe; woorden klinken soms onduidelijk maar voelen dringend en betekenisvol.

Tehran Mountains verschijnt via het jonge label Uncloud Editions. Voor live-activiteiten hoopt Terpstra onder meer in Iran te kunnen spelen — logistiek en politiek gezien complex — en ziet hij de Popronde-selectie als een belangrijke aanjager voor nieuwe optredens, hoewel hij niet in Rotterdam mag spelen. Popronde blijft een belangrijk springplankfestival in Nederland voor opkomende acts en heeft deuren geopend voor zijn niche van experimentele, modulaire synthmuziek.

Het album is zowel een muzikale expeditie naar onbekende klanken als een intieme verkenning van heimwee, verzet en hoop.