Muzikale diversiteit tijdens Popmonument Breda 2025
In dit artikel:
Op zaterdag 6 december veranderde het centrum van Breda ondanks regen en decemberkou opnieuw in een podium voor Popmonument: een eendaags festival dat popmuziek naar bijzondere, vaak historische locaties brengt. In en rond onder meer de Grote Kerk, MEZZ, Nieuwe Veste en het Stadhuis traden zowel gevestigde namen als opkomende acts voor volle zalen. De verslaggever was bij vier sets aanwezig en schetst een gevarieerd beeld van sfeer, geluid en publiek.
In de Grote Kerk traden Pitou, LUWTEN en Naaz samen op; hun gezamenlijke set balanceerde tussen folk en dromerige pop. De kerkelijke galm en kleurrijke belichting gaven de meerstemmige zang een bijna sereen karakter: waar vijf stemmen op het podium soms als veel klonken, smolt het in de ruimte samen tot een rijk, gedragen geluid. Visueel bleef het optreden aan de statische kant, waardoor de energie niet altijd hoog werd, maar inhoudelijk maakte Naaz indruk met een Koerdisch protestlied, ‘Azadî’, waarin ze ruimte kreeg om haar boodschap en stem centraal te zetten. Over het samen optreden zei Naaz: “We zijn fan van elkaar en stonden vaak bij elkaar in het publiek. Hier is het concept van een tour uit voortgekomen.”
MEZZ bood twee contrasterende ervaringen. Gotu Jim vulde de grote zaal met een mix van rap, hiphop en synths en wist een aanvankelijk kletsend publiek om te vormen tot een energieke menigte. Als enige bewegende uitvoerder moest hij veel van de grote podiumruimte opvullen, maar zijn direct contact met het publiek en het aanjagen van de sfeer droegen duidelijk bij aan een feestelijke set die het publiek positief achterliet. In de kleine zaal van MEZZ waren Parker Fans te zien, een trio dat vorig jaar debuteerde met een album en nu door Nederland toert. De ruimte was overvol en de muziek daardoor vooral fysieke ervaring: dansen was soms nauwelijks mogelijk, maar frontman Kick compenseerde dat met hyperactieve podiumpresentatie en een persona die de band duidelijk richting uitgaat — naar een opzwepende indieboogie die het publiek in beweging bracht, ondanks kleine foutjes.
Nieuwe Veste, waar stoelen stonden, zorgde aanvankelijk voor een wat terughoudende sfeer tijdens Hiigo’s Nederpop-set. De band maakte het publiek echter snel los door direct contact te zoeken en zichzelf zichtbaar meer in het spel te vinden. Halverwege veranderde de dynamiek: bandleden begonnen met elkaar te spelen en het publiek reageerde door op te staan en mee te dansen; bij het refrein van ‘Niets Meer’ zong de zaal uitbundig mee, wat de verbinding tussen band en bezoekers benadrukte.
Al met al laat het festival een beeld zien van sterke publieksbinding, locaties die invloed hebben op beleving en bands die wisselend omgaan met ruimte en performance. Popmonument Breda blijft daarmee een podium waar zowel intimiteit als uitbundigheid tot hun recht komen.