Misty Fields groeit nog net een beetje meer uit haar jasje op negentiende verjaardag
In dit artikel:
Negentien jaar Misty Fields: een compact, sfeervol festival in de nevelrand van de Grote Peel tussen Asten en Heusden waar ongeveer drieduizend bezoekers drie dagen lang een breed spectrum aan indie, punk, noise, folk en experimentele pop konden meemaken. Na een editie vorig jaar met veel lof en landelijke aandacht kwam ook deze negentiende aflevering met veel nieuwe muziek, verrassende samenwerkingen en gezonde dosis podiumenergie — en het vooruitzicht op een twintigste verjaardag volgend jaar.
Vrijdag trapte het veld vroeg af met Eindhovense power: SØWT opende fel en overtuigend met materiaal van hun recente plaat Is This The Hard Part?, waarna Moreish Idols met hun nieuwe All In The Game het tempo even terugbracht via lome bassen en psychedelische jams. Hoogtepunten uit de middag waren Long Fling, een samenvoeging van Pip Blom en Personal Trainer rond Willem Smit, die nieuw, ongereleased materiaal presenteerden; Honeyglaze met dromerige indierock rond Anoushka Sokolow; en het rauwe, puntige geluid van New Yorks trio Bambara. Tropical Fuck Storm kreeg de prijs voor meest eclectische set: uiteenlopende erupties, marsritmes en zelfs een onverwachte, coherent uitgevoerde cover van Stayin’ Alive. De eerste dag eindigde met Yard Act: maatschappijkritische, spreekgezinde indie met een aanstekelijke groove die het publiek massaal meezong en crowdsurfende bezoekers opleverde.
Op dag twee bleef de programmering scherp en gevarieerd. FIEP (Veerle Driessen) zorgde voor een frisse ochtendwake-up met aanstekelijke indiepop en meezingbare hooks; TVOD bracht dissonante, theatrale energie; The Sobs leverden een intens en eclectisch setje met onder meer Neil Young- en Eddie Cochran-invloeden; Hamish Hawk vulde het bos met fijnzinnig verhalende songs en een klein beetje spooky twang. La Sécurité combineerde dance-punk met yéyé-invloeden en kreeg het veld in beweging, University leverde chaotische, hyperactieve showelementen en The Horrors leverden een donkere, new-waveachtige afsluiting op het nachtprogramma. DIIV sloot de avond en het festivalgedeelte op het veld af met fuzz-gedrenkte, droompopachtige gitaren en visuele satire die de thematiek van hun teksten versterkte — al ging de zang soms in een dikke reverb-waaier verloren.
Zondag begon weer vroeg, ditmaal met De Stekkers die hun liefdesverklaring aan vintage garagerock en gierende Philicorda-orgels presenteerden. Het Noorse duo Nonne zorgde in De Mist voor een lichte, dansbare sound met internationale allure, terwijl Quiet Hollers in de zeecontainer van “Verloren Lading” een rustpunt creëerde met melancholische troubadoursongs en droge humor. Porcelain id (Hubert Tuyishime) mengde soul en politiek engagement — symboliek in rood tijdens het Palestina-protest — en hanteerde via emotioneel beladen nummers een brede pathos. Buzzard Buzzard Buzzard gaf later op de dag een ronkende rockshow die aanvankelijk aan een dunne bezetting begon maar later vol liep; Brown Horse bood een ontwapenende, folky wegzwelging inclusief een subtiele cover van 'Who Knows Where The Time Goes'. Gut Health bracht de festivalfinale bijna tot een theatrale climax met 80’s-geïnspireerde new-wave en een frontvrouw met grote podiumacties die uiteindelijk het publiek loskreeg.
Door het hele weekend onderscheidde Misty Fields zich door de kleine schaal en intieme programmering: veel aandacht voor lokale Eindhovense acts, genoeg nieuw materiaal (albums en onuitgebracht werk), een mix van harde noise en delicate folk, en bands die genregrenzen opzochten. Ook buiten de muziek viel genoeg te genieten: speciaalbieren, theateroptredens, vintage singletjes in het Entree Café en een opvallende kunstinstallatie — de Vibrating Music Hammock van Parker Hertzberger, waarbij Jostijn Ligtvoet de cello gebruikte om ambientvibraties toe te voegen — vormden sfeervolle aanvullingen op het muzikale aanbod.
De ligging aan de nevelige bosrand van de Peel blijft de mooiste setting: het decor versterkt de intieme, soms surrealistische festivalervaring. Misty Fields voelt nog steeds als een kleinschalig verborgen juweel met een stevig oor voor interessante acts en een voorliefde voor zowel ruwe, onstuimige uitvoeringen als fragiele, verhalende liedjes. Volgend jaar viert het festival zijn twintigste editie — een mijlpaal die zeker nieuwsgierig maakt, gezien de aanhoudende kwaliteit en de brede muzikale smaak die dit weekend werd geboden.