Met Luicidal terug naar de rauwe crossover-roots van Venice Beach
In dit artikel:
In de Muziekgieterij in Maastricht trad vanavond Luicidal aan, een band met drie ex-leden van Suicidal Tendencies, vergezeld door supportact LocoMuerte. Het concert was een nostalgische avond vol crossover-thrashklassiekers, bedoeld als eerbetoon aan de vroege S.T.-albums en een testcase voor fans die verschillen tussen originelen en afgeleiden willen beoordelen.
LocoMuerte opende overtuigend met energieke, groovy hardcore waarin skank-beats, zware breakdowns en sterke gitaarsolo’s centraal stonden. De Franse band maakte extra indruk met theatrale attributen (bandana’s, megafoon, opblaaskrokodil) en speelde ruim een half uur langer dan gepland. De zang is volledig in het Spaans geschreeuwd—een gedurfde keuze die het publiek desondanks massaal meekreeg, mede dankzij tekstborden die meezingen mogelijk maakten. Hun show stond vooral in het teken van feest en interactie; technisch solide en erg onderhoudend, al blijft de taal een drempel voor sommige bezoekers.
Hoofdact Luicidal bestaat uit bassist en oprichter Louiche Mayorga (S.T. 1981–1987), drummer R.J. Herrera (1984–1991) en gitarist Mike Clark (1987–2012), met zanger Mando Ochoa op de microfoon. De set bestond voornamelijk uit nummers van de eerste drie Suicidal Tendencies-albums (1983–1988), waaronder herkenbare hits als War Inside My Head, Trip at the Brain, Join the Army en Institutionalized. Muzikaal speelde Luicidal strak en professioneel; de oude rotten maakten weinig fouten en lieten horen waarom die vroege songs zo veel fans bleven trekken. Wat ontbrak, was echter de unieke stomp en frontman-charisma van Mike Muir — Ochoa leverde een degelijk optreden, maar wist Muirs extra energie en die onafscheidelijke “juice” niet volledig te evenaren.
De avond illustreerde een veelvoorkomend fenomeen in metal: oude bandleden die in nieuwe projecten hetzelfde repertoire belichten, wat discussie oproept over wie de “echte” erfgenamen van een sound zijn (vergelijkbaar met recente projecten als I Am Morbid of de scheiding Sepultura/Cavalera). Voor deze avond viel de balans nipt uit in het voordeel van Suicidal Tendencies, maar Luicidal leverde genoeg kwaliteit en eerbied voor het materiaal om fans tevreden te stellen. Na afloop bleef het publiek nog napraten en nagenieten in de foyer — een klassieke, sfeervolle tribute-avond voor liefhebbers van het genre.