Luigi Cinque - Kromosa Maris

In dit artikel:

Luigi Cinque, een veelzijdige Italiaans multi-instrumentalist, componist, filmmaker, schrijver en etnomusicoloog, presenteert Kromosoma Maris, het eerste deel van zijn drieluik PostHuman Circus. Cinque — bekend van zijn Hypertext O'rchestra (met gasten als duduk-meester J̌ivan Gasparyan en singer-songwriter/acteur Raiz) en als maker van prijswinnende documentaires — behandelt het nieuwe album als een filmisch geluidscollage die culturen als in één gemeenschappelijke zee met elkaar laat samenvloeien.

Op het album sluimert zowel persoonlijke herinnering als wereldwijde geschiedenis: straat-tango’s en archieffragmenten uit 2014 duiken op in ‘Luna Reverse Revisited’ (met Walter Rios op bandoneon en Riccardo Tesi op accordeon), terwijl ‘El Quinto’ live-opnames van internationaal gezongen brigadeliederen uit de Spaanse Burgeroorlog hergebruikt. Het titelnummer verweeft een eerder geschreven ‘Requiem voor Gaza’ (gemaakt voor het Museum of Modern Art in Tokio) met een zang- en klarinetopname uit de Marokkaanse woestijn van 2000, wat zijn betrokkenheid bij oorlogsslachtoffers onderstreept.

Cinqe gebruikt opnamen uit Marrakesh van Gnawa-rituelen als verbindende tussenstukken; daarmee introduceert hij onder meer ‘Blù Siciliano (processione)’, een liefdevolle ode aan zijn vader waarin New Orleans-jazz, moderne percussie en piano-improvisaties van Laia Genc en Sal Bonafede samenkomen. Op ‘Soona (Homburg)’ koppelt hij een Indiase raga aan een eeuwenoud lied uit Guinee-Bissau en Zuid-Senegal. Hoogtepunten zijn ook de betoverende Mongoolse zang van Urna Chahar Tugchi op ‘Saturnia Silent Song Revisited’.

De recensent prijst Cinque’s grensoverschrijdende ambitie en klankrijke palette, maar merkt tegelijk dat de overvloed aan ideeën soms contraproductief is: enkele zanglijnen raken weggedrukt in de mix (‘Baires Afrikan Impression’, ‘Phryggian Train Berlin’). Conclusie: een rijk, internationaal palet met indrukwekkende momenten, dat aan impact had gewonnen met iets minder materiaal. Recensie door Hendrik Goos.