Lisa Otten (SkateBush) over haar plaat SkateBush
In dit artikel:
“Ik hou van nare geluiden, zo moet het klinken als je naar de hemel gaat.” Met die zin vangt Lisa Otten — die muzikaal opereert onder de naam SkateBush — haar debutplaat SkateBush, die vrijdag 17 oktober bij Waaghals Records uitkwam. Elf nummers, opgenomen in haar thuisstudio in Arnhem, vormen een ingetogen, soms spookachtige set waarin stilte, minimale arrangementen en onconventionele geluiden samenkomen. Het resultaat is beschikbaar via Bandcamp en te koop in de Waaghals-winkels in Arnhem en Nijmegen.
Otten, opgeleid als beeldend kunstenaar en zelf verantwoordelijk voor het artwork, maakte de plaat grotendeels in haar eentje en noemt het materiaal eerlijk en persoonlijk. Veel nummers zijn in één keer vastgelegd of geïmproviseerd; sommige liedjes stammen uit een periode van vijf à zes jaar opname-experimenten. Haar aanpak levert een geluid op dat door luisteraars vergeleken wordt met artiesten als Grouper en Young Marble Giants: sobere bezetting, ruimte en “leegte” als esthetisch ingrediënt. Tegelijk wil ze niet per se mooi klinken — ze zoekt juist naar zogenaamde irritante klanken (bouwplaatsgeluiden, treinlawaai) die voor haar emotionele betekenis dragen.
De naam SkateBush ontstond informeel — een opmerking van een ex-vriend — en bevat een knipoog naar Kate Bush, van wie Otten de durf en vreemde vocale keuzes bewondert, maar ze benadrukt dat haar motivatie primair creëren en zichzelf uitdagen is, niet beroemd worden. De plaat voelde voor haar steeds ook beangstigend: onzekerheid over kwaliteit en zelfvertrouwen speelde lang mee. Dat maakte het uitbrengen tot een bevrijdend moment; nu voelt het werk niet langer enkel als haar eigen last.
In het interview voor 3voor12 Gelderland spreekt ze over persoonlijke thema’s: hartenpijn en relaties, het zoeken naar verlossing en de fascinatie voor geloof als veranderende werkelijkheid. Ze wisselt tussen wel en niet gelovig zijn en toont interesse in hoe overtuigingen mensen vormen, inclusief de kantjes die pijnlijk of verwarrend kunnen zijn.
Technisch leerde Otten veel autodidactisch, met bijstand van muzikale vrienden (onder wie Jelle Haagsma, die de plaat masterde). Ze schreef doorgaans in het Engels — vanwege de klank en afstand tot emoties — maar kondigt aan dat een volgend album in het Nederlands zal komen en een heel andere richting zal hebben. SkateBush is daarmee een intiem debuut van een maker die haar eigen tempo en esthetiek volgt en juist in kwetsbaarheid een eigen stem vindt.