Lintworm laat chaos en precisie samensmelten
In dit artikel:
In Club AFF presenteerde Lintworm — een Belgische band die grindcore, powerviolence en noise vermengt — hun nieuwe plaat Everything Was Still Covered In Glitter, een week na de release. De show, opgebouwd als een avond in drie delen, dook visueel meteen in het concept: door de zaal dwarrelden witte, langwerpige ballonnen die pas later als lintwormen herkenbaar werden wanneer de bandleden ze in hun set gebruikten.
Het voorprogramma toonde bewust andere muzikale sferen. Eerst trad OLGA op, het Antwerpse alter ego van Zita de Aguirre. Haar set balanceerde tussen elektronische darkpop en performancekunst: zware baslagen, gelaagde effecten op haar stem en theatrale theatrale acties met een poppenhoofd en wisselende gelaatsuitdrukkingen maakten het tot een beklemmende, dansbare maar ook melancholische ervaring. Daarna kwam Kotskat, rauwe Vlaamse DIY-punk met korte, energieke nummers en veel podiumplezier. De drummer las een eigen manifest voor, frontman Ronny Rens stond met verfrommelde blaadjes te zingen en het publiek werd uitgenodigd tot een “wall of hugs” in plaats van een wall of death. Liedjes als ‘Boho Man’, ‘Bianca’ (een ode aan transpersonen) en het populaire ‘Shitty Ex-Boyfriends’ brachten sfeer en meezingers; een Berlijnse zangeres gaf extra pit aan de chaos. Een tongue-in-cheek slotnummer over breien voor wereldvrede zorgde voor een vrolijke noot.
Lintworm zelf zette een intens, strak optreden neer waarin de studio-experimenten van hun tweede album live overtuigend werden omgezet. Het knappe aan de band is de variatie: korte, hevige uitbarstingen wisselen af met complexe, gelaagde composities. Ze openden met ‘Ungoliant’, een mix van noise en mathcore, en bewogen in de set moeiteloos tussen postmetal-invloeden (‘Cherries’), Gojira-achtige riffs en snedige hardcorestukken. Frontman Fenne Gerets gaf alles en domineerde met krachtige vocalen, drummer Sam Meerten viel op door precies spel in razendsnelle passages, bassist Jef Krieckemans en gitarist Mathijs Van Goethem droegen bij aan de voelbare urgentie — zelfs wanneer de gitaarstrap losraakte bleef het spel onverminderd energiek.
Het publiek reageerde meteen: een moshpit ontstond, er werd getwostepped bij ‘Bubbles’ en het hoogtepunt vormde ‘Glitter’, met een sterke opbouw en een verrassend live trompetdeel. Als toegiften kwamen nog ‘Rabbit’ en ‘Kill Thy Son’. Al met al bevestigde Lintworm met deze releaseshow dat ze live minstens zo overtuigend zijn als op plaat en dat ze binnen het zwaardere spectrum een opmerkelijke, veelbelovende act vormen — zeker omdat ze zichzelf niet strikt in het metalhokje willen dwingen en graag op uiteenlopende podia spelen.