ISE: "Op het podium ben ik de beste versie van mezelf"
In dit artikel:
De 16‑jarige Mitch Menzo uit Elsloo ziet erkenning terugkomen nu zijn debuutalbum Bittersweet Frictions is genomineerd voor de Popprijs Limburg 2025. Het album ontstond in een jaar tijd in zijn slaapkamer: geschreven, geproduceerd en grotendeels zelf opgenomen met gratis software als GarageBand en BandLab. Met weinig budget en veel doorzettingsvermogen programmeerde hij drums en bas, speelde hij piano, gitaar, ukelele en basgitaar, en mikte op een zo professioneel mogelijke DIY‑sound.
Bittersweet Frictions draait thematisch om tegenstellingen — zoals Mitch het zelf zegt: “Het zijn bittere dingen en zoete dingen” — en legt de mentale reis vast van een jonge artiest die worstelt en tegelijk vooruit wil. Zijn eerdere releases (de EP’s Closure en Infatuation) lieten al zien dat hij snel werkt, maar op dit album klinken vooral persoonlijke verhalen: verlies, groei, onzekerheid en acceptatie. De slaapkamerstudio gaf hem de vrijheid om te experimenteren zonder oordeel; sommige nummers zijn strak elektronisch, andere juist heel klein en intiem met alleen een akoestische gitaar of ukelele.
Mitch heeft nog niet veel podiumervaring en denkt na over hoe zijn nummers live zullen overkomen: “Ik wil weten wie ik ben op een podium.” Zijn motivatie om door te gaan heeft ook te maken met tegenwind. Op de havo‑vrije school werd hij soms bespot: klasgenoten maakten zijn muziek belachelijk en een TikTok ging rond. Een keerpunt kwam tijdens een kunstpresentatie waarin hij voor 500 mensen zijn gitaar pakte en een cover speelde; hij besloot “mijn leven niet meer te leiden in angst van wat andere mensen van me vinden.” Die gebeurtenis veranderde de sfeer op school en voedde de inhoud van zijn liedjes.
Het artikel belicht vijf sleuteltracks die Mitch als introductie aanbeveelt op Spotify. De titeltrack is een elektronisch gekleurd afscheid van mensen en oude versies van jezelf; Sweet Sixteen is een kaal, nostalgisch gitaarlied met een opgenomen fragment van Mitch als kind ter herinnering aan zijn overleden grootmoeder; De Rembrandtstraat is zijn eerste Nederlandstalige en meest kwetsbare nummer, geschreven na een rit door een scheef straatbordje in Elsloo en bedoeld als slotstuk; Another Stupid Song gaat over twijfel of hij ooit dat ene podium zal bereiken; I Used to Care, zijn allereerste release, was een bewuste confrontatie met roddel en pesterij: het maakte duidelijk dat kritiek hem uiteindelijk minder raakt.
Mitch is scherp over zijn ambities en opties: een opleiding aan de Rockacademie, conservatorium of zelfs de Pabo zijn nog mogelijk paden, maar één droom blijft helder — ooit spelen in een uitverkochte Ziggo Dome. Tot die tijd blijft hij nummers schrijven, spelen en zelf uitbrengen, met als leidraad dat het leven leuker wordt zodra je je minder laat leiden door de mening van anderen.