Grote Geelstaart: het absurde in het alledaagse
In dit artikel:
Grote Geelstaart, een jonge rockband uit Kapelle (Zeeland), trekt op steeds grotere podia de aandacht met een rauwe mix van noiserock, psychedelica en mathrock. De vijfkoppige formatie – Luuk Bosma (zang, gitaar), broers Jesper (gitaar, drums, zang) en Jeppe Rottier (bas), neef Danny Rottier (synths, saxofoon) en Finley Nijsse (drums, zang) – viel op tijdens de Popronde en staat binnenkort op ESNS/Noorderslag. Hun sound kenmerkt zich door overweldigende gitaarmuren, twee drumstellen, ongewone maatsoorten en een frontman die Nederlands schreeuwt tegen het publiek.
Het begin van de groep ligt in dorpse kring: repeteren en bijbaantjes in buurthuis De Vroone, waar ook lokale hobbyclubs samenkomen. Oorspronkelijk speelden ze als pubers dj-sets en covers van bands als King Gizzard en Black Midi; die concerten maakten zo’n indruk dat het stel later eigen, experimentelere nummers begon te schrijven. Familiebanden spelen mee in de samenstelling van de groep: twee broers en twee neven zitten in de line‑up, wat de onderlinge klik verklaart.
Muzikaal putten ze uit uiteenlopende inspiratiebronnen — van Black Midi en King Gizzard tot Nick Cave, Geese en zelfs klassiekere Nederlandse namen — en streven ze naar compromisloze experimenten, zonder het dansbare element te verliezen. Ondanks de complexe ritmes en ‘raar’ klinkende maatsoorten (van 7/8 tot zelfs 15/16) benadrukken de muzikanten dat het vooral op gevoel gebeurt en dat het technisch niet onoverkomelijk is. De bandleden hebben weinig formele muziekopvoeding; enkele drumlessen zijn de uitzondering.
Wat de groep onderscheidt, is ook de keuze om in het Nederlands te zingen. De debuut-EP bevat verhalen gecentreerd rond één figuur, aangeduid als Van Reijnst: nummers variëren van het manische ‘Spookrijden’ (iemand aan de verkeerde kant van de weg) tot het epische ‘Kranenborg’ (over een verwoestende brand). Die alledaagse absurdisme – gewone taferelen met een bizarre twist – vormt een belangrijk literaire uitgangspunt achter hun teksten. Visueel en in presentatie houden ze het nuchter Hollands: zondagse maatpakken op het podium, familiefoto‑achtige covers en een bandnaam die volgens henzelf naar een vis verwijst, niet naar een vogel.
De route naar succes verliep langs lokale podia en bandwedstrijden; in 2022 was het publiek vaak beperkt tot familie en wat oudere dorpsbezoekers. Die bescheiden beginperiode gaf hen de kans podiumervaring op te bouwen zonder hype. Later bleek hun muziek ook in grotere steden goed aan te slaan — zelfs publieksgroepen die je misschien niet meteen verwacht, zoals de ‘popgirls’ in de Melkweg, reageren enthousiast. Thuis was er aanvankelijk zorg over studie en tijdsinvestering, maar ouders blijken inmiddels supportend: moeders filmt bijna elk optreden en bezit een enorme verzameling clips.
Vooruitkijkend wil Grote Geelstaart Nederland verder verkennen voordat ze zich volledig op het buitenland richten; ze geloven dat hun Nederlandse teksten en eigenzinnige presentatie ook buiten de landsgrenzen kunnen werken, maar eerst willen ze het binnenland goed afpakken. Met optredens op de Popronde, een sessie bij 3voor12 Radio en een optreden op ESNS/Noorderslag staat de groep op het punt van een bredere doorbraak. Tegelijk merkt de band met Zeeuwse nuchterheid op hoe geïsoleerd hun provincie soms voelt — een grap over de Vlaketunnel illustreert dat — maar die herkomst vormt juist een deel van hun eigen identiteit en sound.