Geleen Calling: het heden kruist het verleden
In dit artikel:
Geleen Calling beleefde een laatste editie in de huidige zaal van De Reunie, omdat die locatie gesloten wordt. Organisator Rob Nabuurs had het festival vorig jaar al bijna beëindigd, maar ging op verzoek van publiek en bands door; deze keer betekent de sluiting van de zaal echter toch het einde van een jarenlange traditie op die plek. Liefhebbers van (new) wave, postpunk en alternatieve rock kwamen nog één keer samen voor een avond met zowel jonge beloftes als gevestigde namen.
Openingsact The Woman bleek het onbetwiste hoogtepunt voor wie er vroeg bij was. De band, voor velen onbekend vooraf, combineert kunstzinnige rock met een rafelig punkrandje; invloeden variëren van de Velvet Underground tot hedendaagse artrock. Zangeres Sheyda Abolfath fungeert als magneet op het podium, met een tweede stem van Sofie die extra diepte toevoegt. In hun korte, krachtige set wisselden sfeervolle opbouwers zoals ‘Little Sophie’ af met directer punkwerk als ‘Johnny’, waarmee The Woman liet zien dat ze méér zijn dan een belofte.
Desinteresse, een Limburgs coldwave-trio dat vorig jaar het Nederlandstalige album Onschuld uitbracht, bracht poëtische protestliederen die een brug slaan tussen sombere jaren tachtig-sferen en hedendaagse zorgen. Muzikaal bleef de band trouw aan een eighties-sound, maar live hapte iets: veel reverb maakte teksten bijna onverstaanbaar en de zang klonk niet altijd zuiver. De groep toonde potentie en attitude, maar miste nu de magie die hun nummers op plaat kracht geeft.
Vervolgens bracht de Vlaamse band Star Industry nostalgische gothic rock/new wave met een repertoire dat teruggrijpt tot hun debuut in 1997 en verder reikt tot werk uit 2015. Met twee van de drie oprichters nog actief speelde de vijfkoppige formatie een degelijke, theatraal aangeklede show; vooral oudere nummers werden enthousiast door het publiek meegezongen. Nieuwere, experimentele nummers scoorden minder sterk, maar overall was het optreden strak en publieksgericht.
Customs sloot de avond en daarmee waarschijnlijk ook de geschiedenis van De Reunie in muzikale zin af. De Vlaamse postpunkband, die recent een nieuw album uitbracht, opende met het urgente ‘Stop The Killing’ en leverde een stoïcijnse, strakke set af. Hoewel hun status op grote festivals is afgenomen ten opzichte van het verleden, bleken ze een betrouwbare live-act: geen fratsen, wel degelijk uitgevoerde nummers met duidelijke knipogen naar Interpol en Editors. Zelfs technische haperingen in de belichting lieten de band onverstoorbaar doorspelen.
Geleen Calling toonde nogmaals zijn rol als podium voor zowel jonge talenten (zoals eerder Eosine, Hiqpy en Blue Robin) als gevestigde alternatieve acts. De sluiting van De Reunie betekent een einde van een specifieke hoofdstuk voor het festival; of en hoe Geleen Calling op een andere locatie verdergaat, blijft onduidelijk.