Geen pauze, geen reclameblok

In dit artikel:

Vrijdag 20 december stond de Grote Zaal van de Nobel in Leiden in het teken van Wodan Boys, die een grote schare Haagse fans meevoerden naar het optreden. Al vóór het voorprogramma kleefden groepjes supporters tegen het podium; Wodan Boys- en Wodan Girls-shirtjes kleurden de zaal. Veel bezoekers reisden met de trein vanuit Den Haag Centraal, waardoor de avond al vroeg een Haags sfeertje kreeg.

Fuzzy Teeth opende de avond (met Plonki op gitaar) en kreeg de zaal warm; zanger Thomas van der Want van Wodan Boys kwam zelfs kort meespelen tijdens het voorprogramma. Daarna betrad Wodan Boys zelf het podium in een strak, bijna tactisch opgebouwde bezetting — de journalist vergelijkt het optreden met een voetbalopstelling: een solide defensief blok en een krachtige aanvalslinie. Bassist Timo Prins valt visueel op en speelt een hypnose-achtige rol met zijn theatrale oogbewegingen, terwijl de fronttaak tussen de snelle Thomas van der Want en Mikkie B Wessels wordt verdeeld. Wessels heeft een flamboyante uitstraling, Van der Want is de toegankelijke woordvoerder; drummer Olivier Lucas houdt het ritme onverzettelijk strak.

Vanaf opener ‘Karaoke Rockster’ blijft het tempo onverminderd hoog. De band geeft geen rustmomenten; de set dendert door zonder pauzes, waardoor een stevige moshpit ontstaat waarin hier en daar een bril sneuvelt en halve liters bier door de lucht vliegen. Een rustige passage — waarin de band een andere dimensie toont — krijgt helaas weinig aandacht van het publiek; Van der Want verontschuldigde zich voorafgaand aan dat stuk. De avond eindigt groots met het nummer ‘Wodan Boys’ en een kleine modeshow als afscheid. Ondanks eerdere twijfel of de zaal niet te groot zou zijn, laten Wodan Boys in Leiden horen dat ze groter klinken dan ze soms van zichzelf denken.