Dionne in DOKA: waar kwetsbaarheid en glamour samenvallen

In dit artikel:

Op woensdagavond 17 december gaf Dionne Damen in DOKA, de kleine kelderzaal van het Volkshotel, de release‑show van haar debuut‑EP DYSPHORIA. Al in de aankondiging werd haar muziek getekend als rauwe, theatrale pop die onderwerpen als queer identiteit, obsessie, gebroken gezinnen en onzekerheid onderzoekt — thema’s die tijdens de show overtuigend doorklonken.

Het voorprogramma werd verzorgd door Stella Allure, die met een energieke dans‑ en playbackact de zaal opwarmde. Toen Dionne het podium betrad in een witte, bruidachtige outfit, vulde haar aanwezigheid de intieme ruimte meteen: kwetsbaar en tegelijk krachtig, met belichting en soundscapes die bij veel bezoekers Lynch‑achtige associaties opriepen en aan Madonna’s jaren‑tachtig‑esthetiek deden denken.

De set begon sterk met Don’t Look At Me, een minimalistisch geproduceerd openingstuk (producer Bram Wesdorp) dat direct de toon zette. Het publiek reageerde het meest op ATTENTION: een nummer met popurgentia en emotionele lading waarop de zaal luid meezong — zo’n track waarvan je je voorstelt dat-ie in de toekomst grote festivalpodia kan vullen. Een cover van Madonna’s Like A Prayer viel iets minder geslaagd uit, maar nummers als Vertigo en Dysphoric legden opnieuw de kracht van Dionne’s visie bloot: duister, theatraal en tegelijk toegankelijk.

Uiteindelijk bleef de indruk hangen van een artiest die haar innerlijke onrust omzet in magnetische popmuziek. DYSPHORIA positioneert Dionne Damen als een performende popmaker die serieuze persoonlijke thematiek koppelt aan aanstekelijke songs — muziek die bij luisteraars blijft hangen, ook als ze later die avond op de fiets naar huis zingen.