DeWolff laat in 013 Hammondorgel, stemmen en gitaar scheuren
In dit artikel:
DeGeleense psychedelische rocktrio DeWolff – zanger/gitarist Pablo van de Poel, drummer Luka van de Poel en Hammond-speler Robin Piso – beëindigde afgelopen vrijdag in 013 Tilburg de laatste avond van hun uitverkochte clubtour. De show stond in het teken van hun net voor de jaarwisseling verschenen EP Fuego, een persoonlijk coverproject waarin de band zes minder bekende songs uit hun muzikale wortels opnieuw vormgeeft.
Voorprogramma Temple Fang zette de toon met een zwaar, tranceachtig geluid en lange bassen; het publiek praatte soms door, maar de intensiteit van de set won het uiteindelijk. Toen DeWolff het podium opging, klonk een twee uur durende mix van blues, soul, funk en psychedelica die de zaal meteen meesleepte. De band nestelt zich muzikaal moeiteloos in een jaren‑60-sfeertje, met veel live‑improvisatie, uitgerekte nummers en virtuoze solo’s. Drummer Luka domineerde ritmisch en bleek ook vocaal verrassend dicht bij de klank van zijn broer Pablo te komen, terwijl Robin het Hammondorgel ruw en luid liet klinken – ver van het conventionele kerkorgel.
Opener ‘Night Train’ fungeerde als locomotief voor de set; nummers als ‘Treasure City Moonchild’ lieten de broers om beurten zingen zonder dat het onderscheid groot was. Hoewel de EP Fuego gastbijdragen bevat – onder andere gitaarwerk dat refereert aan Joe Bonamassa op het nummer ‘The Fan’ – nam Pablo op het podium moeiteloos het gevraagde gitaargeluid voor zijn rekening en klaarde de band de technische uitdagingen zelf. Tussendoor lieten de muzikanten met humor en samenspel zien dat ze elkaar weinig nodig hebben: toen Pablo even van het podium was, hielden Luka en Robin de show gaande met lange solos.
De set eindigde in een uitbarsting van lange, scheurende stukken en theatrale momenten: tijdens het slot verloor Pablo een cowboylaars en vervolgde hij het optreden op sokken, hetgeen het ongedwongen rock‑imago van de groep onderstreepte. DeWolff bewees in Tilburg nog altijd zowel ongedwongen als virtuoos te klinken, met een live‑energie die doet vermoeden dat dit zeker niet het eindstation is voor het trio. Hun roots in Geleen en de banddynamiek tussen de broers vormen nog steeds de motor achter een sound die retro voelt maar fris uitgevoerd wordt.