DEADLETTER: 'Leven en bestaan zijn twee heel verschillende dingen'

In dit artikel:

DEADLETTER, de Britse artpunkband die festivals in lichterlaaie zet en vorig jaar nog op Lowlands furore maakte, keert terug met Existence Is Bliss — een rauw, direct album dat de chaotische kloof tussen bestaan en écht leven verkent. Waar het vorige album Hysterical Strength lang in de maak was, ontstond deze plaat veel sneller: frontman Zac Lawrence zegt dat hij nu beter voelt dat de songs weerspiegelen wie hij is, omdat ze persoonlijker en actueler zijn dan ooit.

Het muzikale palet van de plaat bevat donkere gitaren, stuwende drums en manische saxofoonriffjes. Tussen die energie door klinkt een vaste gedachte: simpelweg “bestaan” is een makkelijke reflex, maar je zou ook kunnen kiezen het leven actief aan te pakken. Die existentiële thematiek is expliciet — Lawrence laat zich inspireren door absurdisme (onder meer Albert Camus) en Russische klassiekers — en bijna literaire observaties vormen het fundament van zijn teksten. Voor het nummer “Cheers!” gebruikt hij bewust schrijnende beelden om dieptepunten te benadrukken; de tekst bevat zelfs een verwijzing naar de Fritzl-zaak, een keuze die volgens hem voortkwam uit instinct eerder dan provocatie.

Lawrence’ werkwijze onderstreept zijn literaire inslag: hij schrijft de songteksten vaak los van de muziek en bewaart ze sinds zijn veertiende handgeschreven in notitieboekjes. Die persoonlijke archieven zijn hem heilig — zozeer dat hij grijnzend vertelt dat zijn boekjes voor hem belangrijker lijken dan zijn paspoort en dat hij zelfs een beloning achterlaat voor teruggevonden exemplaren. Die obsessieve, schriftelijke aanpak verklaart deels de intense en nauwgezette woordkeus op Existence Is Bliss.

Tegelijk blijft de realiteit van het muzikantenbestaan hard: Lawrence wisselt het podium soms binnen een paar dagen voor een klus als tuinman, waarbij hij op voorhand bij mensen aanklopt om te vragen of hij hun wc mag gebruiken. Dat contrast tussen ‘rockster’ en dagelijkse arbeid houdt hem volgens hem met beide benen op de grond en geeft de songs urgentie; financiële druk dwingt tot focus en voorkomt dat de band jaren aan één plaat sleutelt. “Soms sta ik een paar dagen na tour als tuinier bij mensen aan te kloppen,” zegt hij, een zin die de schrille tegenstelling treffend illustreert.

Existence Is Bliss klinkt daardoor volwassener en urgenter dan het debuut en toont DEADLETTER niet alleen als een spectaculaire live-act, maar ook als een band met serieuze literaire ambitie en een rauwe, confronterende kijk op het moderne leven.