Black Bottle Riot stuurt bezoekers verlicht de donkere en koude avond in
In dit artikel:
Black Bottle Riot gaf voor de tiende keer hun traditionele eindejaarsconcert, zondag 28 december 2025 in poppodium Doornroosje in Nijmegen. De bluesrock-formatie maakte er zoals gebruikelijk een feestelijke afsluiting van het concertjaar van, ditmaal zonder nieuwe plaat of live-opname, maar met de primeur van meerdere onuitgegeven nummers. Gitarist/zanger Simon Snel liet weten dat de band bijna genoeg materiaal heeft voor een nieuw album; wanneer dat verschijnt is nog niet bekend. De nieuwe nummers leunen duidelijk op bluesharp en wisselen traag slepende blues af met stevig rockende stukken.
De avond opende de Groningse support-act Sunken Lands, een americana-/countryband met pedal steel en Hammond in de gelederen. Onder leiding van Edwin Jongedijk (zang/gitaar) en met spelers als Marcel Gerritsen (pedal steel) speelde de band vooral nummers van hun meest recente plaat Burning Desire (mei van dit jaar). Hun ingetogen, warm klinkende set — met titels als ‘The Last Train’, ‘Wrong Side of the Tracks’ en ‘Keep Running’ — vormde een comfortabel contrast met de Southern-rockachtige introductie van de huis-dj en zette een gemoedelijke toon voor de hoofdact.
Black Bottle Riot trapte daarna energiek af met onder meer ‘Cast Aside’ en ‘High Water’. Aanvankelijk waren er mengtechnische problemen: de bas stond te nadrukkelijk in de mix terwijl de zang te zacht bleef. Dat verbeterde tijdens latere nummers, en het publiek reageerde vooral enthousiast op ouder werk als ‘Bright Light City’, een blijvende publieksfavoriet. Drummer Mark Weerts kreeg een vocale showcase in het zompig klinkende ‘That's Where I Stand’, en later verzorgde Simon een sobere solo van ‘Lonesome Road Blues’.
De nieuwe nummers vormden een opvallend onderdeel van de set: niet alleen gaven ze een indruk van de richting van de volgende plaat, ze lieten ook ruimte voor dynamische verschuivingen tussen slowblues en rammende rock. Hoogtepuntmomenten waren onder meer ‘Burning Desire’, ‘In The Balance’ en ‘Exit Spoiler’, gevolgd door stomende uitvoeringen van ‘Midnight Walkers’ en ‘Soul in Exile’. ‘One With the Dust’ werd uitgerekt tot een bijna acht minuten durende jam; die uitweiding was smaakgevoelig en verloor tegen het einde iets van spanning.
Traditiegetrouw sloot de avond een samenwerkingscover tussen beide bands niet uit: samen brachten ze Lynyrd Skynyrds ‘Saturday Night Special’ — waarmee de band zijn Southern-rockinvloeden expliciet maakte — en Black Bottle Riot beëindigde het concert met een stampende versie van ‘Stay Hungry’. Het publiek liet zich flink gaan, verwarmd door de muziek en mogelijk ook door de consumptie van het vele bier op en rond het podium, maar kreeg geen toegift.
Al met al leverden beide bands een avond vol sfeervolle, gruizige muziek die bezoekers met een voldaan en verlicht gevoel de koude decembernacht in stuurde.