Alberto Rigoni - Nemesis Call

In dit artikel:

Alberto Rigoni, de Italiaanse bassist die sinds 2007 solowerk uitbrengt naast zijn inzet in bands als BAD As, levert met Nemesis Call zijn dertiende soloalbum af (recensie door René Obdeijn, label: Eclipse Music). Het instrumentale uurwerk bevat zeventien composities en is een collage van gastspelers: zeven verschillende drummers en nog meer gastgitaristen, maar Rigoni houdt de artistieke regie als producent en hoofdcomponist stevig in handen.

Het album opent krachtig met ‘Rage Of Olympius’, een instrumentale knaller met stampende drums, schurende gitaren en veel synthesizers; daarna volgt het hoge tempo van ‘Blade Of Dispair’. Halverwege verschuift de plaat richting snellere metal met ‘Out Of Control’, waarbij de virtuoze gitaarnoten en verhoogde drums aan Dream Theater doen denken — niet vreemd gezien Rigoni ooit in een Dream Theater-coverband speelde. Op ‘Shadows’ komt zijn basspel kort naar voren, maar doorgaans blijft de focus op drums en gitaarsolo’s zonder zang die erdoorheen snijdt.

Hoewel de vele gasten tot meer variatie zouden kunnen leiden, blijft het geheel verrassend coherent; de dynamiek groeit vooral door een geleidelijke versnelling naar een climax. Het rustige intermezzo ‘Crusible Chaos’ functioneert als hoogtepunt, waarna de vaart weer toeneemt. ‘Virgo’ benadrukt progbreaks à la Dream Theater en de afsluiter ‘Voices’ is een zeldzaam memorabel stuk dankzij temperatuurswisselingen en ruimte voor melodie.

Vernieuwend is Nemesis Call niet per se, maar voor liefhebbers van instrumentale prog/metal biedt het smakelijk vakwerk en solide productiewaarde — al blijven maar enkele tracks echt hangen.