A La Carte met Lucky Fonz III: 'Charisma is iets dat je moet willen'
In dit artikel:
Lucky Fonz III (Otto Wichers) woont na omzwervingen via Amsterdam en Zaandam sinds kort in Rotterdam en voelt zich daar goed thuis. In een gesprek blikt hij terug op een turbulente periode van ongeveer vijf jaar waarin zijn leven op bijna alle fronten veranderde: een verbroken relatie van elf jaar, een hernieuwde liefde met Sarah, meerdere verhuizingen en een carrièreswitch terug naar zelfstandig muziek uitbrengen. Professioneel bleef hij juist actief: veel touren (ongeveer negentig shows in 2024), een roman schrijven en het maken van een nieuw album, De Zachte Krachten (2026).
Bekendheid en identiteit spelen een terugkerende rol in het gesprek. Wichers zegt dat zijn muziek nu bekender is dan hijzelf: nummers en podia groeiden, maar het persoonlijke gezicht is minder zichtbaar dan ten tijde van tv-optredens. Hij merkt dat hij vroeger meer genoot van de herkenning en het charismatisch aanwezig zijn in de wereld; nu is hij minder afhankelijk van die aandacht. Ook sociale media interesseren hem minder — hij gebruikte ooit Twitter graag vanwege de taalgerichtheid, maar voelt zich minder thuis op visuele platforms als Instagram.
Praktische en morele observaties komen aan bod: Wichers heeft veel respect voor beroepen die iets nuttigs en zorgzaams voor anderen doen, met name goede obers. Voor hem is een sterke ober iemand die observeert en een sfeer mogelijk maakt, bijna een geestelijk verzorger — een rol die hij zelf kort probeerde maar waarbij zijn neiging naar aandacht botste met het vereiste op de achtergrond blijven. Hij verafschuwt daarentegen mensen of constructies die profiteren van andermans kwetsbaarheid, zoals malafide pandjesbazen of cynische leningen.
Als artiest neemt hij zijn werk zeer serieus: songwriting, thematiek en de vraag welk effect zijn muziek op mensen heeft. Tegelijkertijd relativeert hij de muziekindustrie, algoritmes en het online succesdenken; hij gelooft meer in muziek als zachte kracht die langzaam invloed uitoefent op mensen dan in cijfers als maatstaf voor waarde. Die gedachte ligt ook ten grondslag aan zijn nieuwe album: de titel verwijst naar een gedicht van Henriette Roland Holst en staat voor liefde, aandacht en zorgvuldigheid — krachten die niet schreeuwen maar iets bewerkstelligen.
Persoonlijke wrevels en anekdotes worden niet geschuwd: hij noemt een jarenoude ervaring bij het tv-duo Coen en Sander, waarbij hij zich als item voelde en sindsdien nooit meer terugkeerde; hij noemt dit nog steeds een klein onrecht. Muzikaal zoekt hij balans: zware onderwerpen hoeven niet altijd zwaar te klinken; het leven is complex en die dubbelheid wil hij vangen in toegankelijke liedjes.
Tot slot reflecteert Wichers op liefde: hij onderscheidt verliefd worden — het intense begingevoel — van verliefd zijn, dat hij ziet als een rustige, bewuste keuze en toekomstgerichte toewijding. Met Sarah ervaart hij die stabiliteit nu, en dat draagt bij aan het gevoel van een nieuw hoofdstuk op zijn vierenveertigste.
Korte cv (selectie): geboren 1981 in Gouda; debuut 2005; doorbraak 2007; huismuzikant bij De Wereld Draait Door (2008); wissel naar Nederlands in 2010; latere albums onder meer Multimens (2019), Hemellichamen (2022) en nu De Zachte Krachten (2026).